အပ်ိဳႀကီးရဲ႕ သူတို႔သားေလာင္း
အပ်ိဳႀကီးမမ တို႔
တကိုယ္တည္း ဂြက်ဖြယ္
ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သံုးဆယ္ခ်ဥ္းလို႔
ဝါတြင္း လြတ္လို႔ရယ္
သီတင္းကြၽတ္ ေတာ့မယ္။
ကင္းလြတ္မယ့္ လဝါဆိုရယ္
တကိုယ္ရည္ အေဖၚလြဲကာ
အပ်ိဳႀကီး.... ဘဝပဲ.... အ႐ိုးစြဲ ....
ျမဲရ ေတာ့မယ္ ေနာ္။
ဟိုမယ္ေလ သူတို႔တြဲ
ဒီမယ္ေလ တကိုယ္တည္း
ဘယ္မွာလည္း အေဖၚ။
ေမွ်ာ္.. ေမွ်ာ္.. ေမွ်ာ္..
မေပၚလာဘဲ...ေခၚခ်င္ေသာ္လည္း...
႐ွက္တတ္တယ္ေနာ္။
႐ွက္ ႐ွက္နဲ႔ေအာ္... ခက္ ခက္လွသေနာ္...
ေနစိမ့္.. ေနဆဲ.. ေနျမဲ ..ပါေတာ္
ခ်စ္လို႔လဲ မေပ်ာ္... လွစ္လို႔ခြၽဲေသာ္...
ေဖၚ႐ွာခ်င္လည္း..
ေရလာေျမာင္းေပး..မလုပ္တတ္
ကြၽန္မ(က်မ) မွာ ေတာ္။
စားလို႔လဲ မဝင္...အိပ္လို႔လည္း မေပ်ာ္...
သင့္ေတာ္မယ့္ သူတို႔သားေလာင္း....
တစ္ေယာက္ ေလာက္ေတာ့
လိုခ်င္ ပါရဲ႕ ေနာ္။
ခ်စ္သူ မဲ့အား
သနားတတ္မွ ေတာ္
ကူေဖၚ ေလာင္ဘက္ရယ္
ဘယ္မျငင္းႏိုင္တယ္
သူနဲ႔တြဲက ျမင္ျမင္သမွ်
ျပံဳးရလို႔ေမာ္။
ထင္ထင္သမွ်
လံုးလံုးမွ မေလွ်ာ္
ခ်စ္စရာ တကြက္မျမင္
အသြင္ကို ၿငီးျပခ်င္ရဲ႕
ေခါင္းႀကီး မ်က္ျပဴး
သြားႀကိဳးကာ ႐ုပ္ဆိုးလို႔
ဂတံုးက ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္
ေအာ္သာ ...ေအာ္ လိုက္ခ်င္ သေနာ္။
" သစ္ရိပ္ညိဳ "
posted from Bloggeroid
Comments
Post a Comment