အခ်စ္ဋီကာပါးပါးလ်လ်
ခ်စ္တယ္စကား ေရႊနႈတ္ဖ်ားနဲ႔
ေျပာအားမညီ ျဖစ္တတ္သည္။
ေျပာမည္ဆိုကား သတိထားေလာ႔။
ေခ်ာ႔စားပင္႔ယူ နင္းေခ်သူလည္း ရွိတတ္သည္။
တြယ္သူခဏ သမုဒယဟု
လြဲစြယူသံုး ခ်စ္စိတ္ရႈံးမွ
လံုးလံုးမညွာ စြန္႔ပစ္တာလည္း ရွိတတ္သည္။
သည္းလိႈက္ျဖာငို ခ်စ္တယ္ဆိုျပီး
ပိုမိုခြင္႔ေရး သူအေလးသာ
နွာေစးလာက သူခြာခ်တာ ရွိတတ္သည္။
ရာဂစိတ္ေတြး တဏွာေပးမွ
မေပးဖယ္ခြာ ရန္မူတာလည္း ရိွတတ္သည္။
ကြ်န္မွာမယား ငါဘုရားဟု
နိုင္စားျပဳမူ ေစညႊန္သူလည္း ရိွတတ္သည္။
ငယ္သူျမင္ေတြ႔ လြန္ေပ်ာ္ေမြ႔သည္႔
အိုေပြ႔ျမက္နု အမိုက္စုလည္း ရိွတတ္သည္။
ရြက္အိုနာေညာင္း ပင္အိုေဟာင္းလို႔
အေကာင္းေဖြရွာ သာယာဖို႔လည္း ရိွတတ္သည္။
မည္သို႔ဆိုေစ ခ်စ္စိတ္ေထြၾက
လူ႔ေျပလူ႔ရြာ လူ႔ကမၻာဝယ္
အဓိပၸါယ္အနက္ ဖြင္႔ဆိုခက္သည္႔
ခ်စ္သက္ဋီကာ ဖြင္႔ၾကရာဝယ္
ေဝးကြာမနီး ၾကံရြယ္ျပီးလည္း နီးၾကသည္။
မရနိုင္မွ စြန္႔ခြာၾကရာ
ဖြင္႔ဟေမတၱာ ေစတနာျပ
ခ်ိဳ ႔မွာတန္ျပန္ ရန္စြယ္မာန္ျပ
ပြင္႔အံမ်ဳိသိမ္႔ ေျဖသိမ္႔နွိမ္႔ၾက
ေၾကြလိမ္႔မ်က္ရည္ ပ်က္စီးေသြခြာ ေစတတ္သည္။
ခ်စ္တာဘာလဲ
ခ်စ္တာကိုယ္႔ကိုယ္
ဘာ႔တြက္ခ်စ္လဲ
ကိုယ္႔တြက္ခ်စ္ပို
တကယ္ခ်စ္လဲ
ေရႊလက္တြဲလို႔ ျမဲဖို႔ကို။ ။
" သစ္ရိပ္ညိဳ "
Comments
Post a Comment